##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

حسین آقاحسینی زهرا صالحی ساداتی

چکیده

بر پایی جشنها و عیدها نشان پویایی وشادابی یک جامعه است. به گفتۀ محقّقان، در ایران پیش از اسلام جشنهای فراوانی برگزار می‌شده است که تعداد آن را تا بیست و چهار جشن ذکر کرده‌اند(صفا،بی تا:120). پس از ورود اسلام به ایران نیز عیدهای اسلامی به جشنهای ایرانی افزوده شده و با آداب و شکوه خاصی بر پا می‌شده است. در کتابهای تاریخی اطلاعات چندانی دراین باره نیامده است و تنها در آثاری چون تاریخ بیهقی می‌توان مطالب سودمندی یافت، اما در شعر فارسی از این آیینها و جشنها اطلاعات نسبتاَ فراوانی می‌توان به دست آورد و به چگونگی بر پایی آیین جشن وسرور در دربارها و میان مردم پی برد.
اگرچه بیشتر این شعرها در ستایش حکمرانان وبزرگان دربارهاست،اما از لا به لای آن می‌توان نکات سودمندی یافت که بررسی و تحلیل آن، ما را از چگونگی بر پایی وعوامل مؤثر در جشنها آگاه می‌کند و با روحیات و شادمانی و سرور مردم آشنا می‌سازد و رازماندگاری یا ناپایداری آن را می‌نمایاند.
از بازتاب این جشنها و عیدها درشعر فارسی می‌توان با اندیشه حاکمان درباری و روحیه مردم هم عصر آن آشنا شد و به اهمیت و ارزش آنها پی برد.
کلید واژه‌‌ها: جشن، نوروز، مهرگان، سده، عید، فطر، قربان.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
آقاحسینیح., & صالحی ساداتیز. (2008). تحلیلی بر بازتاب جشنها و عیدها در شعرفارسی*(تا سده هفتم). جستارهای نوین ادبی, 40(3), 1-18. https://doi.org/10.22067/jls.v40i3.13157
نوع مقاله
جستارهای نوین ادبی