##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

محمود حسن‌آبادی

چکیده

سنّت دیرینه، غنی و مردمی قصّه‌گویی شفاهی توسط قصه‌گویان که نزد همة هندو اروپاییان؛ بخصوص اقوام آریایی ساکن فلات ایران بویژه ‌شرق ایران،خراسان‌بزرگ‌، رواج بسیار داشته، افسانه‌ها و اساطیر‌کهن و نیزبسیاری از اخبار حوادث تاریخی را حفظ و منتقل کرده‌است.در این مقاله‌، ضمن بررسی این سنّت وتحلیل درزمانی آن،کوشیده‌ایم نشان دهیم که بسیاری‌ازآثار‌‌داستانی اولیة دورةاسلامی، از ‌رهگذر‌همین سنّت شفاهی پدید آمده است و قسمتهای‌بسیار از شاهنامه‌، ویس ‌و رامین و نیز سمک عیار را راویان و به صورت شفاهی روایت کرده‌اند. مقایسةسازه شناختی شاهنامه و سمک‌عیار نه تنها این‌نظریه را ‌اثبات می‌کند بلکه آشکار می‌سازد که سمک‌عیار به دلیل داشتن عناصر، بنمایه ها و سازه‌های حماسی ‌بسیار، یک حماسه است نه افسانه.
کلید ‌واژه‌ها: سمک‌عیار، شاهنامه، گوسان، سازه‌شناسی، سنّت‌ قصّه‌پردازی.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
حسن‌آبادیم. (۱۳۸۷-۰۴-۱۶). سمک عیّار: افسانه یا حماسه؟(مقایسة سازه شناختی سمک‌عیّار با شاهنامة فردوسی)*. جستارهای نوین ادبی, 40(3), 37-56. https://doi.org/10.22067/jls.v40i3.13159
نوع مقاله
جستارهای نوین ادبی