##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

صفرزاده صفرزاده

چکیده

گویش تاتی رایج در شمال خراسان از سلسله گویشهای ایرانی قدیم است که با گونه‌های دیگر خود به لحاظ ساختاری تفاوتهایی دارد. وجود واژگان مشترک با گویشهای تاتی سایر نقاط از جمله آذربایجان و قزوین بیانگر این واقعیت است که این گویش نیز همچون سایر گونه‌های تاتی حسب نظر محققان از گویشهای پیش از ظهور اسلام و مربوط به دوران حکومت مادها بوده است. وجود واژگان مشترک این گویش با متون کهن ادب فارسی و کاربرد معنایی هر یک از این کلمات در عرصه تصحیح و تفسیر شعر و نثر پیشینیان ضرورت توجه به گویش را توجیه می‌کند، بدون شک در آثار تحقیقی بسیاری از محققان و مفسران متون کهن فارسی به نکاتی بر می خوریم که درک مفهوم عبارت، بدون بهره گیری از کاربرد لغوی واژگان گویشهای مختلف زبان فارسی دشوار و بعضا غیر ممکن می‌شود (در متن مقاله به نمونه‌های پراکنده‌ای از لغات نادر موجود در آثار متقدمان اشاره شده است). عدم توجه به معنای گویش پاره‌ای از لغات، بعضی از شارحان و مصحّحان و محققان را به اشتباه افکنده و این اشتباه در تصحیح متون و شرح ابیات موثر اخلال ایجاد کرده است. گویش تاتی رایج در شمال خراسان از جمله گویشهایی است که لغات مشترک فراوانی از آن را می‌توان در متون کهن فارسی یافت و از این طریق بسیاری از دشواریهای معنایی و رسم الخطی متون گذشته را حل کرد. در این مقاله به نمونه‌هایی از این موارد پرداخته شده است. توجه شارحان و محققان بدین نکته رهگشاست.
کلیدواژه‌ها: گویش تاتی، تصحیح متون، شمال خراسان، گویشهای ایرانی.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
صفرزادهص. (۱۳۸۷-۰۴-۱۶). پژوهشی در گویش تاتی شمال خراسان و کاربرد آن در تصحیح و شرح متون ادب فارسی. جستارهای نوین ادبی, 40(4), 69-90. https://doi.org/10.22067/jls.v40i4.13171
نوع مقاله
جستارهای نوین ادبی