نشریه های علمی انتشارات
اطلاعات شماره: سال۴۵ ، شماره ۱۷۶،(۱۳۹۱)

عنوان مقاله: بازنگری معنایی در «التفات» بلاغی و اقسام و کارکردهای آن


صفحات: 143-168

DOI: 10.22067/jls.v45i1.15996

چکیده
التفات یکی از شگرد ها و آرایه‌های ادبی است که با در هم شکستن روال معمول کلام، نقش بسیار مؤثری در بیداری و جذب مخاطب دارد. این صنعت در بیشتر کتاب‌های بلاغی عربی و فارسی با عنوان انتقال گوینده از خطاب به غیبت و بر‌عکس، تعریف و انواع محدودی برای آن برشمرده شده است که هریک از این انواع در یکی از حوزه‌های بلاغت (معانی و بدیع) و دستور قابل بررسی است. این مقاله کوشیده است با در نظر گرفتن توسعة معنایی التفات، ضمن ارائة تعریفی نو برای این شگرد ادبی، تصویری روشن از گونه‌های مختلف آن ارائه دهد؛ سپس در کنار فواید سنتی مطرح در کتاب‌های بلاغی، به کارکرد‌های جدیدی، همچون آشنایی زدایی، هنجار گریزی، افزایش انسجام متن، ایجاد ابهام هنری و... نیز اشاره کند. حاصل تحقیق نشان می‌دهد که بدیع سنتی با رویکرد های فرسودة خود، دیگر توان پاسخ‌گویی به نیازهای متون ادبی معاصر را ندارد. از این رو، ضرورت بازنگری همه‌جانبه و نقد و تحلیل آرایه‌های بدیعی از جمله صنعت التفات کاملاً احساس می‌شود.

کلمات کلیدی:   علوم بلاغی ؛ التفات ؛ وا‌گردانی ؛ توسعة معنایی


دریافت نسخه XML

تمام متن: PDF
دانلود : 4162

بازدید: 1431

تاریخ دریافت: 1391/07/23 , تاریخ پذیرش: 1391/07/23 , تاریخ انتشار: 1391/07/23

ایمیل این مقاله (نیازمند ورود )
ایمیل به نویسنده (نیازمند ورود )