نشریه های علمی انتشارات
اطلاعات شماره: سال ۴۷، شماره ۱۸۷،(۱۳۹۳)

عنوان مقاله: شیوه های سخنوری در گاهان


صفحات: 1-20

DOI: 10.22067/jls.v47i4.30107

چکیده
گاهان شامل ۱۷ سرود، کهن ترین اثر ادبی ایران است که در نظمی هجایی و به زبانی شاعرانه سروده شده است. در سده های اخیر که بررسی های علمی متعددی دربارۀ گاهان صورت گرفته، ویژگی های شاعرانۀ آن نیز از نظر دور نیفتاده است، به گونه ای که برخی اوستاشناسان کوشیده اند با تکیه بر شواهد درون متنی، یا در مقایسه با ریگ ودا اسلوب شاعرانۀ آن را بازنمایند. در این گفتار، با اشاره به برخی از این موارد، عناصر شاعرانۀ دیگری نیز که تا کنون مورد توجه قرار نگرفته، نشان داده می شود؛ عناصری که هزاره ها پس از گاهان نیز شاعران در آثار خود به کار گرفته اند. پژوهش حاضر به بلاغت گاهان و استفاده از جلوه های بیانی و آرایه هایی چون مجاز، تشبیه، استعاره، سؤال و جواب، تضاد و واج آرایی می پردازد. به یاری وحدت سبک گاهان و شیوۀ شاعرانه ای که سراینده با آن نام خود را در این سرودها آورده است، کوشش می شود درستی انتساب این اشعار به زرتشت ثابت گردد و در بیان یکسان بودن شگردهای بلاغیِ ادوار مختلف شعر، از شعر فارسی به ویژه ابیاتی از حافظ نیز نمونه هایی ذکر می گردد.

کلمات کلیدی:   گاهان; زرتشت; شعر; بلاغت; معانی; بیان; آرایه های ادبی; تخلص

مراجع

دریافت نسخه XML

تمام متن: PDF
دانلود : 477

بازدید: 367

تاریخ دریافت: 1392/10/04 , تاریخ پذیرش: 1394/02/22 , تاریخ انتشار: 1394/02/27

ایمیل این مقاله (نیازمند ورود )
ایمیل به نویسنده (نیازمند ورود )