##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

پورنامداریان پورنامداریان بامشکی بامشکی

چکیده

داستان پردازی در «مثنوی معنوی» در مقایسه با آثار تعلیمی مشابه مانند مثنویهای سنایی و عطّار جایگاهی منحصر به فرد و کاملاً متمایز دارد و حتّی در دورة معاصر نیز برجسته است. بسیاری از داستانهای مثنوی ساخته و پرداختة خود مولوی نیست و ریشه در آثار پیشین خود دارد که یکی از مآخذ مهمّ آن، منطق الطّیر عطّار است. نوع ارتباط میان داستانهای مثنوی و منطق الطّیر از مقولة «فزون متنیّت» است و منظور از آن هر ارتباطی است که متن B (بیش متن) را به متن A (پیش متن) متصّل می‌کند. در این مقاله ساختار داستانهای مشترک میان مثنوی و منطق الطّیر را با استفاده از روش روایت شناسی ساختگرا با یکدیگر مقایسه می کنیم تا با نشان دادن شباهتها و تفاوتهای این دو اثر، توجّه و ذوق مثنوی به هنر داستان پردازی روشن شود. نتیجة به دست آمده این است که استفادة مثنوی از شگردهای داستان پردازی بسیار بیشتر از منطق الطّیر است و واقع گشتار داستانهای مثنوی نسبت به داستانهای منطق الطّیر گشتاری غیر مستقیم و پیچیده است.
کلیدواژه‌ها: روایت شناسی ساختگرا، مثنوی، مولوی، منطق الطّیر.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
پورنامداریان پ., & بامشکی ب. (۱۳۸۹-۰۹-۱۳). مقایسة داستانهای مشترک مثنوی و منطق الطّیربا رویکرد روایت شناسیِ ساختگرا. جستارهای نوین ادبی, 42(2), 1-26. https://doi.org/10.22067/jls.v42i2.4180
نوع مقاله
جستارهای نوین ادبی