نشریه های علمی انتشارات
اطلاعات شماره: سال ۴۳، شماره ۱۶۹،(۱۳۸۹)

عنوان مقاله: این «جامه» که می بری


صفحات: 1-18

DOI: 10.22067/jls.v43i2.8393

چکیده
این مقاله به بررسی نقش معنایی واژة «جامه» ([y’mk']: jāmag / yāmak) در جملة «این جامه که می بری» [bē ēt [y’mk']: jāmag / yāmak-ē dah kē barēh] می-پردازد. این جمله خطاب به زردشت در هنگام عروج او به آسمان در کتاب هفتم دینکرد آمده است. این پژوهش بر بنیاد ریشه شناسی تاریخی و کاربرد واژة جامه در متون گورانی(سده ۳-۱۴ه) از گروه شمال غربی زبان های ایرانی (پارتی) انجام شده است. واژة جامه در این زبان به معنای تن، پیکر و کالبد انسانی کاربرد گسترده ای دارد. جامه محل بروز روان انسانی است و روان در هنگام عروج و مرگ از آن جدا می شود. بنابراین در هنگام عروج زردشت به آسمان، امشاسپند بهمن به او می گوید: جامة (= تن) خود را بر زمین بگذارد و در سفری روانی با مینوی بهمن همراه شود.
کلیدواژه ها: جامگ، جامه، جام، زردشت، دینکرد، y’mk'.



دریافت نسخه XML

تمام متن: PDF
دانلود : 3478

بازدید: 1052

تاریخ دریافت: 1390/02/25 , تاریخ پذیرش: 1396/02/08 , تاریخ انتشار: 1390/02/26

ایمیل این مقاله (نیازمند ورود )
ایمیل به نویسنده (نیازمند ورود )