##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

مظفری مظفری

چکیده

یکی از شخصیّت‌های ممتاز سروده های عارفانة متمایل به اندیشه های ملامتی، «پیر مغان» است. این شخصیّت شعری که معمولاً به عنوان آلترناتیوی در برابر پیران خانقاهی ظهور و بروز می کند، در دوره‌‌ای از تاریخ ادبیّات منظوم فارسی اثرگذار ترین نماد در شکل گیری و نضج « سروده های رندانه» بوده است. در شرح سروده‌های این گروه از شاعران ـ بویژه حافظ ـ تعابیر مختلفی از «پیر مغان» ارائه شده است؛ فارغ از بررسی و تحلیل آن تعابیر، بر اساس نخستین نمونه های شعری متضمّن این نمادپردازی، «شرابِ دیرسالِ مغ ساخته» از آن اراده شده است و مطابق الگوی تبدیل «هوم» به عابدی صاحب شخصیّتی انسانی، «پیر مغان» به مفهوم شراب نیز در دگردیسی های سپسین صاحب شخصیّتی انسانی با گرایش‌های خاص عقیدتی و رفتاری شده است.
کلیدواژه‌ها: پیر مغان، شراب، حافظ.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
مظفری م. (۱۳۹۰-۰۲-۲۶). «پیر مـغان» از نگاهی دیگر. جستارهای نوین ادبی, 43(2), 97-109. https://doi.org/10.22067/jls.v43i2.8397
نوع مقاله
جستارهای نوین ادبی