نشریه های علمی انتشارات
اطلاعات شماره: سال ۴۳، شماره ۱۶۹،(۱۳۸۹)

عنوان مقاله: مجاز مرسل وپیوند آن با ابهام در شعر نیما،اخوان،سپهری و فروغ فرّخزاد


صفحات: 111-128

DOI: 10.22067/jls.v43i2.8398

چکیده
مجاز مرسل یکی از عوامل ابهام آفرین در کلام ادبی است. یاکوبسن در بحث خود از قطب های مجازی و استعاری زبان، مجاز را روند جایگزینی بر اصل مجاورت می داند و آن را از ویژگی های بارز نثر به حساب می آورد. در حالی که مجاز در کلام ادبی، به ویژه شعر معاصر، به دلیل پیوندها و علاقه های تازه ای که شاعر بین معنی حقیقی و مجازی ایجاد می‌کند، عنصری بلاغی محسوب می شود. چون مجاز مرسل بر اساس تداعی مجاورت شکل می گیرد، به زودی بازشناخته می شود و تک معنایی است، از این رو درجۀ ابهام آن نسبت به سایر مقوله های مجازی زبان کمتر است. شاید به همین دلیل است که کاربرد آن در شعر معاصر اندک بوده و شاعران معاصر چندان تمایلی به استفاده از آن در شعر خود ندارند. منتها در همین موارد معدود، گاه به نوآوری ها و ابتکاراتی دست زده-اند که نمودار گزینش و ترکیب شاعر از امکانات متعدّد زبانی و بیانگر سبک خاص و نشان دهندۀ میزان تقلید یا نوآوری آن ها در این حوزه بلاغی است. در این مقاله که به شیوۀ توصیفی - تحلیلی بر روی شعر چهار تن از شاعران معاصر (نیمایوشیج، اخوان ثالث، سهراب سپهری و فروغ فرخزاد) صورت گرفته، برآنیم ضمن بررسی مجاز مرسل و نقش آن در ایجاد ابهام هنری به تجزیه و تحلیل ابهام های حاصل از این مقولۀ ادبی بپردازیم.
کلیدواژه‌ها: مجاز مرسل، ابهام، شعرمعاصر فارسی، نیما، اخوان، سپهری، فروغ فرّخزاد.



دریافت نسخه XML

تمام متن: PDF
دانلود : 3634

بازدید: 1890

تاریخ دریافت: 1390/02/25 , تاریخ پذیرش: 1396/03/02 , تاریخ انتشار: 1390/02/26

ایمیل این مقاله (نیازمند ورود )
ایمیل به نویسنده (نیازمند ورود )