##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

مشتاق مهر مشتاق مهر , صادقی شهپر صادقی شهپر ,

چکیده

اقلیم گرایی در داستان نویسی معاصر ایران به طور جدّی از دهة هزار و سیصد و سی شمسی آغاز می شود و در دهه های چهل و پنجاه به اوج خود می رسد. داستان های اقلیمی غالباً بازتاب دهندة ویژگی ها و عناصر مشترکی چون فرهنگ، باورها، آداب و رسوم یک منطقۀ جغرافیایی اند. با توجّه به خاستگاه نویسندگان و ویژگی های اقلیمی بازتابیده در آثارشان، پنج حوزه یا شاخة داستان نویسی اقلیمی شمال، جنوب، غرب(کرمانشاه)، شرق(خراسان) و آذربایجان، در داستان نویسی معاصر ایران قابل تشخیص است. این مقاله پس از دادن تعریفی از داستان اقلیمی و برشمردن ویژگی های آن- که خود مستخرج از داستان های اقلیمی پنج حوزة مذکور و مشترک در میان همة آن هاست به معرّفی انتقادی داستان های اقلیمی و روستایی خراسان و برشمردن ویژگی های آن ها با ارائة شواهد و نمونه های متنی، می پردازد.
کلیدواژه ها: اقلیم، داستان، شیوة اقلیمی نویسی، خراسان.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
مشتاق مهر م. م., & صادقی شهپر ص. ش. (2011). ویژگی های اقلیمی و روستایی در داستان نویسی خراسان. جستارهای نوین ادبی, 43(1), 81-108. https://doi.org/10.22067/jls.v43i1.8408
نوع مقاله
جستارهای نوین ادبی