احمدی، ب. (1398). هایدگر و تاریخ هستی. چ9. تهران: مرکز.
اسپیگلبرگ، ه. (1392). جنبش پدیدارشناسی. ترجمۀ مسعود علیا. ج2. چ2. تهران: مینوی خرد.
اکبر مسگری، ا.، و ساعتچی، ع. (1392). تحول زیباییشناسی در فلسفۀ هنر هگل. دوفصلنامۀ فلسفی شناخت. پژوهشنامۀ علوم انسانی. ش1/69. صص: 145-127.
اکو، ا. (1384). اسطورۀ سوپر من و چند مقالۀ دیگر. ترجمۀ خجستۀ کیهان. تهران: ققنوس.
ایگلتون، ت. (1398). ایدئولوژی زیباییشناسی. ترجمۀ مجید اخگر. تهران: بیدگل.
باخرزی، ی. (1358). أوراد الأحباب و فصوص الآداب. به کوشش ایرج افشار. تهران: فرهنگ ایران زمین.
بارت، ر. (1400). اسطوره، امروز. ترجمۀ شیریندخت دقیقیان. چ10. تهران: مرکز.
باومگارتن، ا. گ. (1401). تأملاتی در باب شعرسرایی. ترجمۀ مهدی کردنوغانی. تهران: کسری.
براهنی، م.، و دیگران. (1372). واژهنامۀ روانشناسی و زمینههای وابسته. چ2، تهران: فرهنگ معاصر.
بنی اردلان، ا.، و امیریان دوست، ش. (1402). تأملی بر وجوه زیباییشناختی در اندیشۀ مولانا. جستارنامۀ فرهنگ و هنر اسلامی. د3. ش1. صص: 25-9.
بورکهارت، ت. (1392). هنر مقدس اصول و روشها. ترجمۀ جلال ستاری. چ5. تهران: سروش.
بیاتفر.، و اسپرهم، د. (1399). تحلیل نظامهای گفتمانی داستان پیر چنگی. متنپژوهی ادبی. س24. ش84. صص: 32‑7.
جلالیان، م. (1394). مبانی زیباییشناسی در دیدگاه مولوی. فصلنامۀ پژوهشی هنر و تمدن شرق. ش8. صص: 18-11.
جوانلی، ا. (1400). متفکران بزرگ زیباییشناسی. ترجمۀ امیر مازیار. چ3. تهران: لگا.
دوفرن، م. (1396). پدیدارشناسی تجربۀ زیباییشناسی. ترجمۀ فاطمه بنویدی. چ1. تهران: ورا.
دیچز، د. (1366). شیوههای نقد ادبی. ترجمۀ غلامحسین یوسفی و محمدتقی صدقیانی. تهران: علمی.
ذاکری، گ.، و همکاران. (1396). آوا و معنا در شاهنامه. مجلۀ شعرپژوهی (بوستان ادب) دانشگاه شیراز. س9. ش1. پیاپی31. صص: 120-97.
رمضانی، س.، و همکاران. (1399). بررسی مفاهیم زیباییشناسی در مثنوی معنوی بر اساس نظریات ژرفساختی. مجلۀ مطالعات ایران. دانشگاه شهید باهنر کرمان. س19. ش38. صص: 99-69.
ریچاردز، آ. آ. (1395). اصول نقد ادبی. ترجمۀ سعید حمیدیان. چ3. تهران: علمی و فرهنگی.
ریکور، پ. (1398). زمان و حکایت، کتاب دوم پیکربندی زمان در حکایت داستانی. ترجمۀ مهشید نونهالی. چ3. تهران: نی.
ژیمنز، م. (1402). زیباشناسی چیست؟. ترجمۀ محمدرضا ابوالقاسمی. چ6. تهران: ماهی.
شعیری، ح. ر. (1397). نشانه معناشناسی دیداری نظریهها و کاربردها. چ2. تهران: سخن.
شفیعی کدکنی، م. ر. (1387). ادوار شعر فارسی از مشروطیت تا سقوط سلطنت. چ5. تهران: سخن.
شفیعی کدکنی، م. ر. (1391). نوشته بر دریا. چاپ ششم. تهران: سخن.
کنعانی، ا. (1396). نظام زیباییشناختی گفتمان در هم کنشی صدا و نور بر مبنای قصۀ یاری خواستن حلیمه از بتان. دوفصلنامۀ ادبیات عرفانی. دانشگاه الزهرا (س). س9. ش16. صص: 171- 145.
کول وانت، ک. (1399). زیباییشناسی. ترجمۀ امیرحسین تقیلو. تهران: اندیشۀ کارمان.
گریماس، آ. ژ. (1389). نقصان معنا. ترجمۀ حمیدرضا شعیری. تهران: نشر علمی.
مقدادی، ب. (1397). دانشنامۀ نقد ادبی از افلاتون تا به امروز. چ2. تهران: چشمه.
مولوی، ج. م. (1390). مثنوی معنوی. تصحیح رینولد ا نیکلسون. چ5. تهران: هرمس.
هگل، گ. و. ف. (1387). مقدمهای زیباییشناسی. ترجمۀ محمود عابدیان. تهران: نشر علم.
Beiser, F. C. (2010). Diotima's Children: German Aesthetic Rationalism from Leibniz to Lessing. Oxford: Oxford University Press.
Kul want, C. (2010). Introducing aesthetics: A Graphic Guide, Publisher: Icon Books.
Ross, W. D. (1956). Aristotle, V. 1, 6th, London: Routledge.
