ابوت، اچ.پ. (1397). سواد روایت. ترجمۀ رؤیا پورآذر و نیما اشرفی. چ سوم.تهران: اطراف.
احمدی، ب. (1381الف). هایدگر و تاریخ هستی. چ پنجم. تهران: مرکز.
احمدی، ب. (1381ب). هایدگر و پرسش بنیادین. چ ششم. تهران: مرکز.
اُلیری، ت. (1396). فوکو و ادبیات داستانی. ترجمۀ فرهاد اکبرزاده. تهران: نشر بان.
استیس، و. ت. (1358). عرفان و فلسفه. ترجمۀ بهاءالدین خرمشاهی. چاپ نهم.تهران: سروش.
اسکولز، . (1379) درآمدی برساختارگرایی در ادبیات، ترجمه فرزانه طاهری، تهران: نشر آگه.
اسماعیلی، م.، و جوادی، م. (1394). بررسی و ارزیابی دیدگاه شلایرماخر درباب ماهیت تجربه و معرفت عرفانی. فصلنامۀ علمی_پژوهشی دانشگاه قم. سال شانزدهم، شماره سوم، شماره پیاپی63، صص7-28.
اسماعیلی، م.. (1393). بررسی، مقایسه و ارزیابی ساختگراییِ کتز و پراودفوت درباب ماهیت تجربۀ عرفانی. قبسات. صص45-76.
اسماعیلی، م. (1393). پدیدارشناسی تجارب وحدت و نسبت آن با خداباوری (دیدگاه نلسون پایک درباب ماهیت تجربه عرفانی). ذهن، شمارۀ58، صص 139-162.
اشنایدر، ر. (1391). نظریۀ واکنش خواننده. ترجمۀ نفیسه سادات موسوی. دانشنامۀ روایتشناسی. صص 209-215.
اکبری گندمانی، م.، و کمالی بانیان، م. (1396). شگردهای قبض و بسطِ روایت در مثنوی معنوی. ادبیات عرفانی و اسطوره شناختی، ش 48- 40-74
امیراوغلو، ا. (1401). صوفی و زبان با تکیه بر آثار مولانا. ترجمۀ دکتر رحیم کوشش. تهران: سبزان.
اوتو، ر. (1397). عرفان شرق و غرب. ترجمه انشاءالله رحمتی. چ دوم. تهران: سوفیا.
بامشکی، س. (1391). روایتشناسی داستانهای مثنوی. تهران: هرمس
پازوکی، ش. (1382). تذکره الاولیا در عصر ما، کتاب ماه ادبیات و فلسفه، ش. ص ۴۰- ۵۳
پالمر، ر. (1395). علم هرمنوتیک، ترجمه محمدسعید حنایی کاشانی، تهران، هرمس.
پراودفوت، و. (1377). تجربه دینی. ترجمۀ عباس یزدانی. قم: مؤسسۀ فرهنگی طه.
پورنامداریان، ت.، و بامشکی، س. (1388) مقایسۀ داستانهای مشترک مثنوی و منطق الطّیر با رویکرد روایت شناسیِ ساختگرا، جستارهای نوین ادبی، ش 165: 1-26
تاملینگ، ج. (1401). تمثیل، ترجمه مریم رامین نیا. اصفهان: نشر خاموش
توکلی، ح. ر. (1379). از اشارتهای دریا؛ بوطیقای روایت، تهران: نشر مروارید
جمادی، س. (1385). زمینه و زمانه پدیدارشناسی. تهران: ققنوس.
رشیدیان، ع. ک. (1393). فرهنگ پسامدرن، تهران: نشر نی
زرینکوب، ع. ح. (1362). سرّ نی. ج اول. چاپ دوم. تهران: علمی.
زرینکوب، ع. ح. (1366). بحر در کوزه. چاپ دوازدهم. تهران: علمی.
زرینکوب، ع. ح. (1386). سرّ نی. ج دوم. چاپ هفتم.تهران: علمی.
ژیژک، ا. (بیتا). دید پارالکسی، ترجمه فریبرز همایی، کتابهای پروبلماتیکا
شاکر، م.، و دیگران. (1401) شگردهای مولوی برای اقتاع مخاطب در داستان نخجیران و شیر، دوفصلنامه علمی بلاغت کاربردی و نقد بلاغی، ش 1
شمس، م. ج. (1381). تحلیل تجارب عرفانی بر مبنای تفسیر قرآنی و زبان عرفانی. معارف، شماره57، صص41-48.
صابرینیا، ز.، و محمدیبدر، ن.، و کوپا، ف.، و درودگریان، ف. (1400). تأویل و نقد ماهیت آن در مثنوی معنوی با تکیه بر آرای پل ریکور. نقد و نظریۀ ادبی. شماره پیاپی 12، صص 189-214.
صفایی حائری، ع. (1384) روش نقد؛ جلد پنجم: نقد مکتبها: آرمان تکامل (اگزیستانسیالیسم)، قم: لیلۀالقدر.
صلاحی خلخالی، م.، و دیگران. (1403) تحلیل مؤلّفههای تجربۀ عرفانی در داستان دقوقی با استفاده از نظریۀ والتر استیس و ویلیام جیمز، ادبیات عرفانی، شماره 37 - 9-38
طلیعهبخش، م.، و نیکویی، ع. ر. (1397). معرفت و مرزهای موقعیت در مثنوی مولوی. دوفصلنامۀ علمی- پژوهشی ادبیات عرفانی دانشگاه الزهرا (س) . سال نهم، شمارۀ 16، صص 83-117.
عباسی، ب. (1391). تجربه دینی و چرخش هرمنوتیکی. تهران: هرمس.
فتوحی، م. (138۹). بلاغت تصویر. چاپ دوم. تهران: سخن.
فتوحی، م.، و علینژاد، م. (1388). بررسی رابطۀ تجربۀ عرفانی و زبانِ تصویری در عبهرالعاشقین. ادبپژوهی. شمارۀ10، صص7-25.
فردوسی، ح. ر. (1378). مکانیزم رئالیزم جادویی در مثنوی معنوی. گناباد: مرندیز.
فولادی، ع. ر. (1387). زبان عرفان. تهران: فراگفت.
کتز، ا. (1383). ساختگرایی، سنت و عرفان؛ پژوهشی در زمینه مندی تجربه عرفانی، ترجمه و تحقیق سید عطاء انزلی، قم: آیت عشق
گاتشال، ج. (1395). حیوان قصهگو. ترجمۀ عباس مخبر. چاپ دوم. تهران: نشر مرکز.
گاتشال، ج. (1403). پارادکس داستان، چگونه اشتیاق ما به داستانگویی جوامع را میسازد و از بین میبرد، ترجمه هیراد شفیعی، تهران: کتابسرای همراز
لوید، ژ. (1380). هستی در زمان. ترجمۀ منوچهر حقیقیراد. تهران: دشتستان.
مصطفوی، ن. (1403). حکمت متعالیه از ساختارگرایی تا پساساختارگرایی، فصلنامه ادبیات عرفانی دانشگاه الزهراء، ش 37 – صص 73-102
مصلح، ع. ا. (1393). تجربه واحد (مطالعهای تطبیقی در مبانی عرفانهای جهانی)، تهران: علمی
مک کوئین، ج. (1389). تمثیل. ترجمۀ حسن افشار. تهران: مرکز.
مولوی، ج. م. م. (1378) مثنوی معنوی، به اهتمام توفیق سبحانی، تهران: روزنه
مولوی، ج. م. م. (1381). فیهمافیه. به کوشش زینب یزدانی. تهران: عطار.
میرباقری فرد، ع. ا.،و محمدی، م. (1395). عبارت و اشارت در زبان عرفانی، پژوهشنامه عرفان، ش 15- صص193-216
نویا، پ. (1373). تفسیر قرآن و زبان عرفانی. ترجمۀ اسماعیل سعادت. تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
وکیلی، ه. (1389). چیستی و ویژگیهای تجربه عرفانی. حکمت معاصر، 107- 119
ویشر برانز، ک. (1398). چرا ادبیات؟ به سوی رویکردی بدیل در خوانش و تدریس ادبیات. ترجمۀ مرضیه عاشوری. مقدمه و ویرایش مسعود فرهمندفر. تهران: سیاهرود.
هرمن، د. (1392). عناصر بنیادین در نظریههای روایت. ترجمۀ حسین صافی. تهران: نی.
یاوری، م. (1379). ساختارشناسی نمایش ایرانی. تهران: حوزه هنری
یزدان پناه، ی.، و دیگران. (1393). تبیـین و ارزیـابی نظریـۀ بافـت اتحـادی ذاتگرایـان در بـاب تجربۀ عرفانی با تمرکز بر دیدگاه اسـتیس و فـورمن. آیین حکمت، ش 19- صص 167-205
یوسفپور، م. ک. (1386). نقش استطراد در حکایت مثنوی. فصلنامه پژوهشهای ادبی، ش 16- صص 271-294
یوسفی، ع.، و تابعی، م. (1391). پدیدارشناسی تجربی راهی برای فهم تجربههای دینی. جامعهشناسی تاریخ. دورۀ4، شمارۀ1، صص71-93.
Forman, R. K. C. (1999). Mysticism, Mind, and Consciousness. Albany: State University of New York Press.
Gotttschal, J. (2021). The Story Paradox: How Our Love of Storytelling Builds Spcieties and Tears Them Down. New York: Basic Books
Johnson, m. (1987). The body in the mind:The Bodily Basis of Meaning, Imagination and Reason. University of Chicago Press
Otto, R. (1924). The idea of the holy. Translated by john w.harvey. London: Oxfprd.
