شعر نو کردی در یک سدة اخیر با فراز و فرودهای بسیاری روبهرو بوده است. سرعت تغییر و تحولات سیاسی و اجتماعی از یک سو، بنمایة وزین و نیروی درونی برآمده از ادبیات عامّة کردی از دیگر سوی، بستر پویایی و پذیرش تنوع و دگرگونگی هرچه بیشتر را برای شعر کردی مهیا کرده است. این پویایی به پدید آمدن گونههای نوین ادبی، اعمّ از نثر و شعر منجر شده است. برخی از این گونهها تکامل فورمهای نهفته در دل ادبیات کلاسیک و برخی ابداعی و با تأسی از ادبیات ملل هستند. در این جستار میکوشیم با شیوة تحلیلی-توصیفی یکی از گونههای نوین پدیدارشده در شعر معاصر کردی را به بوتة خوانش انتقادی و واکاوی بکشانیم و در ضمن آن برخی از پیشگامان این گونة شعری را بشناسانیم و نمونههایی از شعرشان را بررسی کنیم. این گونه که در جهان ادب کردی به «نانوشعر» نامبُردار گشته است، نوعی شعر کوتاهِ کوتاه است که پیام و تخیل و تصویر خود را در کمترین واژگان میگنجاند و به خواننده/ مخاطب منتقل میکند. در بیشتر حالات به صورت زنجیرهای نمود مییابد. «نانوشعر» را میتوان نوترین گونه در گسترة ادب معاصر کردی به شمار آورد. هاشم سراج پیشتاز و آغازگر آفرینش شعر در این گونة شعری است.
