در این مقاله نشان دادهایم که چگونه یکی از ویژگیهای رسمالخط فارسی در ادوار گذشته، خواندن برخی مواضع نسخههای خطی را به چالش تبدیل کرده و موجب بدخوانیهایی شده است. این ویژگی تشابه دو حرف ک و گ است که در دورههای مختلف گاه بدون هیچ نشانة تمایزبخشی، کاملاً شبیه به هم نوشته شدهاند و صورت نوشتاری برخی کلمات را که تنها در همین دو حرف اختلاف دارند، یکسان ساختهاند. تمرکز ما به طور ویژه بر نام دو جانور، کرگ (کرگدن) و گرگ است که در شعر قطران تبریزی، شاعر سده ۶ق، نیز به کار رفتهاند و ما، هم به واسطه متنهای کهن مرتبط با جانوران و هم از طریق متون ادبی که بازتابدهندة این آگاهیهای جانوری بودهاند، از ویژگیهای آن دو در نظر قدما آگاهیم. با این حال، مصححان دیوان تازهانتشاریافتة قطران در مواضعی در تشخیص این دو جانور به خطا افتادهاند. در اینجا با بهرهگیری از برخی آگاهیهای جانوری و همینطور برخی باهمآییها در سنّتهای متنی فارسی و عربی و ادبیات پهلویِ پس از اسلام، برای خوانش صحیح کلمه مؤیداتی پیش نهادهایم.
