این مقاله به بررسی و تحلیل کمی و کیفی پژوهش های فردوسی شناسی پرداخته و هدف آن توصیف، تحلیل و طبقه بندی کلیة کتاب هایی است که پس از انقلاب اسلامی در زمینة فردوسی و شاهنامة او نگاشته شده است. دستاورد های این پژوهش نشان دهندة آن است که تمام آثار و تألیفات فردوسی شناسی را می توان در سه دستة اصلی: پژوهش های بنیادی، کاربردی و توسعه ای، و در 14 شاخة جزیی تر قرار داد. درگروه اول نویسندگان به تبیین و تحلیل مسائل مفهومی در شاهنامه پرداخته‌اند؛ درگروه دوم زمینه های پژوهش را دربارة شاهنامه و فردوسی، به طریق علمی ـ پژوهشی، فراهم آورده اند و در گروه سوم پژوهش های دیگران را دربارة فردوسی و شاهنامه، در ابعاد مورد نظر، توسعه بخشیده اند. چشم انداز پژوهش نشان دهندة آن است که بیشترین پژوهش ها با روش تحلیلی انجام یافته است. روش این پژوهش توصیفی ـ تحلیلی است که با تکیه بر منابع کتابخانه ای انجام شده است.
صادقی، مریم و قربانی پور، زهرا. (1390). بررسی و تحلیل کتابشناسی فردوسی از سال 1357 تا سال 1387. جُستارهای نوین ادبی، 44(2)، 57–80. https://doi.org/10.22067/jls.v44i2.12622
MLA
صادقی، مریم، و قربانی پور، زهرا. "بررسی و تحلیل کتابشناسی فردوسی از سال 1357 تا سال 1387"، جُستارهای نوین ادبی، 44، 2، 1390، 57–80. doi: 10.22067/jls.v44i2.12622
HARVARD
صادقی، مریم، و قربانی پور، زهرا. (1390). 'بررسی و تحلیل کتابشناسی فردوسی از سال 1357 تا سال 1387'، جُستارهای نوین ادبی، 44(2), pp. 57–80. doi: 10.22067/jls.v44i2.12622
CHICAGO
صادقی، مریم و قربانی پور، زهرا، "بررسی و تحلیل کتابشناسی فردوسی از سال 1357 تا سال 1387." جُستارهای نوین ادبی، 44 2 (1390): 57–80, doi: 10.22067/jls.v44i2.12622
VANCOUVER
صادقی مریم، قربانی پور زهرا. بررسی و تحلیل کتابشناسی فردوسی از سال 1357 تا سال 1387. جُستارهای نوین ادبی. 1390;44(2):57–80. doi: 10.22067/jls.v44i2.12622
